Richard , 4 juni 2011
Nieuw Zeeland Rotorua 13°

Dus...

Ik was druk bezig met het lezen van Paul Theroux's The Happy isles of Oceania toen ik iets voelde kriebelen op mijn rechtervoet. Zonder er over na te denken sloeg ik dit iets weg met mijn hand om er vervolgens achter te komen dat het een redelijke kakkerlak was. De kakkerlak was op z'n rug terecht gekomen. ( voor het gemak neem ik aan dat een kakkerlak ook een rug heeft. Het zal waarschijnlijk een veel interessantere naam hebben.) Op deze manier kwam ik erachter dat een kakkerlak zichzelf niet om kan draaien als hij op z'n rug ligt. Net als een schildpad. Om precies te zijn een kakkerlak die leeft op het vliegveld van Rarotonga. Welk soort dat ook precies wezen mag. Ik was aan het wachten op mijn 40 minuten durende vlucht naar Aitutaki, een ander eiland in de Cook Islands groep. Ik kan met redelijke zekerheid zeggen dat dit een van de meest relaxte vliegvelden is waar ik ooit ben geweest. In minder dan een uur moest ik inchecken voor mijn vlucht en er was bijna nog geen mens te bekennen op de drie Cook islanders na die op het vliegveld werkten. Wat precies het werk van deze mensen was kon ik ook niet met zekerheid zeggen. Ik besloot verder te lezen en keek af en toe op naar de kakkerlak die een meter voor mijn voeten wild met zijn pootjes aan het bewegen was in de hoop weer op deze poten terecht te komen. Na een minuut of twintig kreeg ik medelijden met de kakkerlak en besloot ik hem om te draaien zodat hij verder kon gaan met de dingen die een kakkerlak in Rarotonga bezig houden. Maar! Mensen, hier komt een allejezus twist in dit verhaal die het leven van de kakkerlak voor goed zou veranderen. Op het moment dat ik de kakkerlak een helpende hand ging geven, zag ik in mijn ooghoek iets bewegen. Een meter of 30 bij mij vandaan kwam een kip namelijk dit verhaal binnen wandelen. Ik denk dat dit een perfecte graadmeter is voor het meten van de relaxedheid van een vliegveld. Deze kip was namelijk zeer relaxt. Alsof het de normaalste zaak is voor een kip om op een vliegveld rond te struinen. ( Dit is blijkbaar ook zo op Rarotonga want geen van de 3 islanders keek er raar van op.) Ik kan me geen kip voorstellen die relaxt rondstruint op bijvoorbeeld Schiphol Airport. Hoe relaxter de kip, hoe relaxter de trip zou ik zeggen. Bij het zien van deze kip was mijn medelijden voor de kakkerlak als sneeuw voor de zon verdwenen. Het was duidelijk dat deze kip opzoek was naar iets te eten. Ik besloot op dit moment een zeer belangrijke theorie uit te testen. Namelijk: Eet een kip op het vliegveld van Rarotonga een kakkerlak die door een Nederlandse toerist in een benauwde situatie is geholpen op. Al zwetend nam ik weer plaats op mijn bankje en deed net alsof ik aan het lezen was om de kip niet te alarmeren van het feit dat ze op dit moment deel uitmaakte van belangrijk experiment dat met redelijke zekerheid nog nooit had plaatsgevonden in de geschiedenis van de mensheid. Ik kon niet stoppen met zweten toen de kip zich steeds meer richting de kakkerlak begaf. Of dit nu het meest te maken had met het feit dat het ruim 30 graden was of het feit dat er hier iets totaal unieks ging plaatsvinden kon ik ook niet zeggen. De kip was minder dan een meter verwijderd van de kakkerlak, maar leek de situatie toch niet helemaal te vertrouwen. Ik denk dat de kakkerlak zijn deel in het experiment ook doorkreeg, want hij/zij begon nu helemaal los te gaan. Ik voel me vereerd aan jullie te kunnen melden dat een kip op het vliegveld van Rarotonga er totaal geen probleem mee heeft om een kakkerlak die door een Nederlandse toerist in een benauwde situatie is beland op te eten. Geweldig! Dit is nu waarom reizen zo mooi is. Je maakt dingen mee die niemand anders meemaakt en waarschijnlijk ook niemand iets kan verrotten.

Op dit moment vraagt iedereen zich natuur af hoe ik op het eiland Rarotonga terecht kwam, aangezien ik door Nieuw Zeeland aan het reizen ben. Misschien dat sommigen zich nog herinneren dat het zo lekker aan het regenen was in mijn laatste verhaal. Ik heb hard geprobeerd om mezelf uit de regen te manoeuvreren met zeer weinig succes. Overal waar ik kwam, was het of begon het te regenen. Mijn dagen bestonden uit lezen en films kijken. Dit zijn op zich twee dingen die me zeer goed bevallen behalve het feit dat ik nu voor accommodatie aan het betalen was tijdens deze bezigheden. Dus na het lezen van: Angela's Ashes, Wind up Bird Chronicle, Sputnik Sweethart, Oliver Twist, The Greatest show on Earth en het zien van Black Swan, True Grit, The Adjustment Bureau, Thor 3D en Source Code had ik zoiets van tijd voor iets anders....

Zo kwam het dat ik in New Plymouth aan het rondlopen was (uiteraard in de regen). Ik zag de advertenties voor een vakantie in de Cook Islands en dacht waarom niet. Als Chris Zegers er heen kan met Yorin Travel dan kan ik er toch ook heen? Het enige verschil is dat Zegers er dik geld voor betaald krijgt en ik er dik geld voor moet betalen. Door zulke dingen laat ik me natuurlijk niet uit het veld slaan mensen. Als er iets is waar ik goed in ben is het wel geld uitgeven. Laat het gelukkig nu net zo zijn dat het eigenlijk helemaal niet zo duur is om vanaf NZ naar Rarotonga te vliegen. Dus ik loop het Flight Centre binnen in New Plymouth en zeg tegen de blonde dame van een jaar of 30 dat ik naar een zonnig eiland wil in de buurt van NZ en het liefst voor gratis. Helaas zijn dat soort dingen niet gratis tenzij je Chris Zegers heet, maar ze wist wel wat moois voor elkaar te krijgen voor een redelijke prijs. Toen ik deze dame vertelde dat ik uit THE Dutch kwam, wist ze me te vertellen dat ze ook zes maanden in Nederland geweest was toen ze een jaar of 17 was. Nu ben ik wel vaker buitenlanders ( want dat zijn het!) tegen gekomen die in Nederland zijn geweest, maar deze dame had het op een of andere manier voor elkaar gekregen om deze 6 maanden in het plaatsje Monster door te brengen. Of ik misschien wel eens van dat plaatsje gehoord had, want elke Nederlander die ze tegen kwam kon het niet plaatsen. Ik zei dat dat kwam omdat enkelt de beste lui uit deze streek kommen met hun kast. De reden dat ze niet veel van die lui tegen kwam in NZ is omdat de meesten van die lui moeite hebben om uit de kas te komen en als ze dat dan toch doen het liefst met z'n allen op hetzelfde strand in Spanje of Griekenland gaan zitten zuipen. Ik verzekerde haar dat dat ook maar een goede zaak was, want ze zijn absoluut niet allemaal zo geweldig als ik leg te wezen. Ik vroeg haar of ze ook in 's-Gravenzande was geweest aangezien dat echt fantastisch is. Ze wist het niet zeker. Ik zei dan zal het wel niet, want als je daar geweest was, was je het nooit meer vergeten zo mooi het daar is met al die lekkere gasten en bezienswaardigheden. Echt waar? Zei ze. Ik zei, nee natuurlijk niet gek mens. Als het aan mij ligt ben je niet goed bij je hoofd als je geld betaald om op vakantie te gaan in het Westland en geef me nu maar die tickets voordat ik ff doordraai hier. De dame zei toen tegen me dat ze ook helemaal niet op vakantie was, maar op bezoek bij familie! Oh, dan is het goed, want dat doe ik ook wel eens. Ben je wel eens bij de eendenvijver geweest? Prachtig....

Elke vijftien minuten vertrekt er vanaf het busstation in Auckland een bus naar het vliegveld. Vierentwintig uur per dag. Zeven dagen per week. Was ik dus even blij toen ik plaatsnam aan het raam dat er zich twee lege stoelen naast mij bevonden in het vliegtuig. Heerlijk! Lekker de ruimte tijdens mijn vlucht naar Rarotonga! Net voordat we opstegen zag de stewardess ook dat ik twee lege stoelen naast me had en lachte naar me terwijl ze een Big Momma met haar tweejarig kind naast me plaatste. Het bleek dat het kind gelukkig zeer gezonde longen had. Vanaf het moment dat we opstegen begon het gejank. De enige tijd dat er geen gejank was, was als het mondje vol zat met vreten. Ik zat met verbazing te kijken hoe een tweejarig meisje anderhalve vliegtuigmaaltijd weg zat te werken. Het zag er naar uit dat ze moeders achterna ging met haar 200 kilo. Ik kwam er niet veel later achter dat het meisje ook een gezonde interesse had in het werk van Paul Theroux aangezien ze geen moment van mijn boek af kon blijven met haar worstenhandjes. Moeders liet haar lekker gaan. Ze was tenminste niet aan het huilen. Mijn redding kwam in de vorm van de piloot, die iedereen vroeg plaats te nemen voor de landing. Maar goed ook. Het had namelijk niet veel langer moeten duren of de mensen aan boord van vlucht DJ163 naar Rarotonga hadden mee kunnen maken hoe groot het drukverschil tussen binnen en buiten de cabine was omdat er een dik kind hardhandig door het raam naast stoel 27A naar buiten gewerkt was. Op het vliegveld werd ik verwelkomd door Jake al spelend op zijn ukelele. In Cook Island Maori zong hij welkomst liedjes naast de lopende band. Het schijnt dat Jake in de laatste 25 jaar nog geen vlucht gemist heeft. De volgende dag besloot ik een fiets te huren om mezelf te verplaatsen door Raro. Zoals op de meeste tropische eilanden waar ik ben geweest, was de bevolking ook hier een vette bende. Ondanks dat de hele omtrek van Raro slechts 32 kilometer is, is er geen voetganger te bekennen. De enige bezigheid is op scooters en in auto's rondrijden en zoveel mogelijk gefrituurd vlees in je lichaam trappen. De dikke man achter de balie stond ook raar te kijken toen ik om een fiets vroeg. Alle toeristen doen hier namelijk gezellig mee op de scooter. Nadat ik op mijn fiets naar de supermarkt was geweest, besloot ik dat ik een voornamelijk vegetarisch bestaan zou gaan leiden hier na het zien van al die gefrituurde troep hier. Ik weet niet wat dat precies is met eilanders en junkfood maar je ziet het overal. Van het Caribisch gebied tot aan de Pacific. Het eiland zelf is prachtig en ik vermaakte mezelf best al fietsend en snorkelend. Na een week op Rarotonga besloot ik ook Aitutaki te bekijken. Het mooiste tropische eiland ter wereld. Wat ik nogal een statement vond.

Ronnie van Islandhopper vacations ging dat wel eens even regelen voor mij. Tijdens mijn slechts 40 minuten durende vlucht was ik nog steeds in de ban van mijn zeer geslaagde kakkerlak/kip experiment. Ik werd van het vliegveld gehaald door Alan en Rino van Rino's Appartments. Waar kom je vandaan? Vroegen ze. Uit Nederland. Zei ik. Wow, dat is de andere kant van de wereld. Op weg naar mijn apartement zag ik de enige echte supermarkt op het eiland genaamd: The Heineken store. De winkel deed zijn naam zeker eer aan. Ze verkochten er Heineken voor slechts zeven euro per sixpack. Overal ter wereld is Heineken verkrijgbaar, maar vaak ook achterlijk duur. Ik was dus nogal verbaasd over de redelijk goedkope prijs zo aan de andere kant van de wereld. Ik besloot eens uit te zoeken of Aitutaki nu ook echt aan de andere kant van de wereld ligt. Dit is niet helemaal waar. Toch ligt Aitutaki een respectabele 10925 km van Amsterdam af. Mocht je jezelf ooit zover van thuis bevinden weet je in ieder geval je er voor een beste prijs een sixpack Heineken kan halen. Dat soort shit lees je niet in de Lonely Planet. Ik besloot eens uit te zoeken hoe duur het precies is om in die bungalows te logeren die in het kraakheldere water staan van het lagoon. De bungalows waar Chris Zegers ook in sliep in die aflevering van Yorin Travel. Na het uitvinden van de prijs heb ik een nog grotere hekel aan die Zegers. Wat denken jullie? 850 eu per nacht weet je alles. Daarentegen was ik wel weer trots op mezelf omdat ik voor slechts 30 euro per nacht mijn eigen bungalowtje had. Het grootste verschil dat ik 20 meter van het water zat en er niet in. Ik gebruik die andere 820 euro wel om pils van te halen bij de Heineken store.

Het speciale van Aitutaki is het lagoon er omheen. Prachtig blauw water vol met vis en allerlei onbewoonde eilanden. Het enige wat je nodig hebt is een kajak en motivatie en je zit op je eigen eiland te chillen. Nu had ik weer net niet genoeg motivatie om naar de uiterste eilanden te varen op eigen kracht dus besloot ik om die te gaan bekijken met Teking de local guide alhier. Nu is Aitutaki ook een zeer populaire bestemming om op huwelijksreis te gaan en ik zat dus met 6 paar net getrouwde stelletjes opgescheept. Ik werd al snel misbruikt als de fotograaf van de dag en liep dus de hele dag foto's te maken van lui waarvan de helft binnen een paar jaar toch weer gescheiden is. Gelukkig gingen we hier en daar ook snorkelen en kon ik laten zien hoe cool ik wel niet ben omdat ik zo diep kan duiken en wel foto's kan maken van alles op de bodem. Dit viel de rest ook op. Of ik ook niet beetje foto's kon maken van hun in het water. Ach ja mensen. Het leven is zwaar. Gelukkig had ik nog ruim 700 euro over die dag die ik had bespaard door niet in die water bungalows te slapen. Daar waren de mensen van de Heineken store dan weer heel blij mee. En nu ben ik weer in NZ waar de laatste week ook al weer is ingegaan. Terug naar de eendenvijver. Prachtig...Misschien pak ik de fiets nog wel en fiets ik even naar Monster. Het schijnt dat mensen vanaf de andere kant van de wereld er klauwen met geld voor betalen om dat te kunnen zien.

Verras Richard in Nieuw Zeeland met een belletje via HalloBuitenland.nl