Richard en Sjaak, 22 juli 2010
Australië , Gingin 19°

A Storm in a glas of water...

Het is 11 juli. Half tien in de ochtend. De zon is al een tijdje op en begint warmte te winnen in Subiaco. Een buitenwijk van Perth. Josh en Stance, twee australische maten worden wakker in een huis waar een stuk of wat lui hun roes uit liggen te slapen. Josh loopt een rondje door het huis op zoek naar zijn twee Nederlandse vrienden Rich en Jack. Geen van beiden ligt in het huis. Ze zijn gister wel mee uit geweest. Josh en Stance banen zich een weg door het tapijt van lege bierflessen richting de oprit waar een witte bus staat geparkeerd. Sjaak ziet vanuit de bus de twee nog niet geheel fris uitziende mannen zijn kant op komen en klopt van binnen uit op het raam. Josh en Stance openen de schuifdeur van de bus en zien tot hun verbazing alleen Sjaak liggen. Where the fuck is Rich? Die ligt vast binnen ergens op de vloer antwoordt Sjaak. Nee hij ligt niet in het huis. We gingen er vanuit dat hij hier zou liggen. Langzaam maar zeker dringt het tot de mannen door...Rich is spoorloos verdwenen!

Vier weken eerder kwam de witte bus aan in Perh. Sjaak en Richard geven Josh een bel om te horen of hij die vrijdagavond tijd heeft voor een pilsje. Josh die de mannen 2 jaar geleden hebben ontmoet in Bolivia in een van hun andere onvergetlijke avondturen. Josh blijkt tijd te hebben voor een pilsje. Mi casa es su casa amigos! was zijn boodschap. Dat hoeft ons natuurlijk geen twee keer gezegd te worden. Ruim een week is er doorgebracht in het huis. Voornamelijk Seinfeld kijken en tussen door nog een beetje werk zoeken wat ook gevonden is in the Shire of Gingin.

Het is zaterdagavond 10 juli. Sjaak en Richard zijn na een week werken in the shire of Gingin richting Perth gereden om maat Josh op te zoeken en een welverdiend pilsje te gaan nuttigen met onder andere, Stance, Grabbas (aka the Fonce), James en een of andere dwerg met zijn neef. Om een uurtje of 12 besluit Sjaak dat het wel genoeg is geweest aangezien de wc vinden al een aardige opgave is en gaat samen met Stance richting het huis in Subiaco om in zijn slaapzak in de bus te kruipen. Rich en de rest van the gang besluiten nog een pint te pakken in The Amplifier...

Het is maandagochtend 7 uur drie weken eerder. Rich en Sjaak stappen in de halfgare auto van hun toekomstige collega's Alar en Maria om naar de boomgaard van Ned Taddei te rijden. Alhier worden ze voorgesteld aan Steve de austalische supervisor die alleen maar kan praten over Bali, resorts en Harley's. En Daniel een 22 jarige brit uit de buurt van London die is vertrokken uit Engeland om zijn leven hier weer op de rails te krijgen na een niet zo heel geslaagde carriere als drugsdealer back home. We moeten zeggen dat hem dit aardig lukt. Op dit moment heeft hij hier al een oudere vrouw met kind, rijdt rond zonder rijbewijs en dealt alleen nog maar in wiet. Dat is toch geen echte drugs. Het zooitje leg dus al aardig op de rails te wezen. Om half acht beginnen we met het snoeien van pruim- en perzikbomen. We staan acht en een half uur lang met z'n zessen op een machine. De gehele dag horen we de verhalen aan van Steve, hier en daar aangedikt door Daniel. Geweldig! Echt niet geestdodend. Gelukkig hoeven we maar 15.000 bomen te snoeien.

Richard staat aan de bar in een drukke Amplifier en besluit dat het een goed plan is om van zijn laatste 20 dollar bier te gaan halen. De taxi terug schieten Josh en Grabbas wel voor. Na twee bier te hebben afgeleverd manouvreerd Rich zich door het voornamelijk dronken volk richting de dansvloer. Tijd om het nodige bier maar een uit te zweten. Uren laat kijk Rich om zich heen en ziet geen een bekend gezicht meer. Zelfs die dwerg is niet te spotten. Eenmaal buiten de club op straat ook al geen succes. Zonder geld, telefoon of enig idee waar dat huis in Subiaco zich bevind, besluit Rich maar in te breken in een op het eerste gezicht leegstaand pand om een slaapplek te zoeken. Na een aantal ruimten te zijn doorgezwalkt ziet hij een licht branden. Hier kan ik vast slapen. Rich opent de deur en staat oog in oog met een verbaasde security guard...

Tijdens de pauze om 9.45 staan we elke ochtend de interressante en zeer gevarieerde verhalen aan te horen van twee van onze collega's. Zoals daar zijn: Jonathan, die het altijd over zijn belastingteruggave danwel over zijn amateurfokkerij van vechthonden met hernia's en leveraandoeningen heeft. En Vincent, een kiwi (iemand uit Nieuw-Zeeland dus) die het alleen kan hebben over zijn motorongelukken, zijn 21e verjaardag waarbij hij heel dronken was en het hoogtepunt: Het weer. Mensen deze man heeft slecht 1 voorspelling. Allesverwoestende stormen die heel de boomgaard van de aardbodem zullen doen verdwijnen. Meestal blijkt dit een storm in een glas water overigens...

Richard besluit dat het tijd is om zijn nieuwe record op de 100 meter te gaan rennen met een security guard in de achtervolging. Na een paar minuten sprinten door verschillende gangen en kamers ziet Rich, die zich op de eerste verdieping bevind, zijn kans schoon om uit het raam te springen in een berg zand en drie straten verder uit te hijgen. Het is inmiddels daglicht en het begint keihard te regenen. Tijdens het schuilen onder een klein afdak vindt Rich 50 dollarcent in zijn zak en besluit op zoek te gaan naar een telefooncel. Na drie uur struinen eindelijk een telefooncel. Rich belt naar Sjaak die nog heerlijk ligt te snurken. Dan maar een voicemail achterlaten. Sjaak ik sta ergens in Perth en heb geen geld meer. Na opgehangen te hebben realiseert hij zich dat hij niet heeft gezegd waar hij is. Daar ging de laatste 50 cent. Het begint weer te regenen en Rich staat in een telefooncel ergens in Perth. Het is 9 uur s'ochtends...

Na een zeer enerverende werkdag snoeien rijden we samen met Alar en Maria terug naar The Bunkhouse in the bush om ons zo snel mogelijk te haasten naar de gezamelijke keuken. Als je namelijk niet direct begint met koken ben je binnen de kortste keren omgeven door minimaal 25 noodlekokende, cake bakkkende, schuifelende Taiwanezen die minimaal alle pitten op het fornuis nodig hebben. Na onze prak naar binnen te hebben gewerkt met schreewende Taiwanezen op de achtergrond begeven wij ons naar de schuur waar we al poolend, dartend of tafeltennissend onze avond doorbrengen. Daarna is het tijd voor de slaapzak om de volgende dag hetzelfde ritueel weer in gang te zetten.

Zondagochtend 11 juli om 10 uur besluiten Josh, Stance en Sjaak na het beluisteren van een niet al te informatieve voicemail van Rich in de auto te stappen en Perth in de rondte te rijden. Na anderhalf uur vruchteloos rond rijden besluiten de mannen te gaan ontbijten en op tv de Footy game Essondon tegen North Melbourne te bekijken. Sjaak z'n mobiel gaat steeds over maar zodra hij opneemt wordt de verbinding verbroken. Aan de andere kant van de lijn staat een steeds wanhoperige Richard te bellen in de hoop dat Sjaak terug kan bellen naar de telefooncel wat uiteraard niet lukt. Rich ziet in de telefooncel staan dat hij voor 20 cent ook een sms kan versturen en besluit de straten af te gaan zoeken naar geld. Na enkele uren vindt hij wel 40 cent op het station. Het is inmiddels 2 uur s'middags en Sjaak ontvangt een sms met de verblijfplaats van Rich. Tien minuten later pikken ze een vermoeide, hongerige maar verder gezonde Richard op van straat en laggen zich kapot om zijn avontuur. Gelukkig bleek ook dit een storm in een glas water...

Richard in Nieuw Zeeland bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl